www.pigmenty.ketrzyn.pl

- Chyba nie. - Osbourne wepchnął do środka chusteczkę. Co wy, u diabła, tutaj robicie? - Skontaktował się z nami Grand Pierre. Jak zwykle w postaci głosu przez telefon. Ciągle nie miałam okazji go poznać. - A ja tak - odpowiedział Craig. - Przygotuj się na mały szok, gdy nadejdzie twój dzień. - Naprawdę? Powiedział, że spotkanie z lysanderem zostało odwołane. Jak podali spece od meteorologii, znad Atlantyku nadciąga gęsta mgła i ulewa. Miałam zaczekać na farmie i powiedzieć ci o tym, ale ogarnęły mnie jakieś złe przeczucia. Zdecydowałam się przyjechać i obserwować twoją akcję. Byliśmy na drugim końcu miasteczka, w pobliżu stacji. Usłyszeliśmy strzelaninę i zobaczyliśmy, jak biegniesz na wzgórze. - Moje szczęście - odrzekł Osbourne.. Manifestują się w naszym życiu. Kundalini naprawia to, co wymaga. - Możecie zaczekać w przedpokoju - zwrócił się do straży. . - Wasza eminencja raczy zważyć - zaczął sierżant zniżonym głosem i z widocznym niepokojem - pułkownik uważa więźnia za bardzo niebezpiecznego i sądzi, że byłoby lepiej... Nagły błysk pojawił się w oczach Montanellego. - Możecie zaczekać w przedpokoju - powtórzył spokojnie, a sierżant, salutując i mamrocząc usprawiedliwienie, z wylękłą twarzą opuścił pokój wraz ze swymi ludźmi. - Proszę usiąść - rzekł kardynał po ich wyjściu. Szerszeń usłuchał w milczeniu. - Signor Rivarez - odezwał się po chwili kardynał - chciałbym panu zadać parę pytań i byłbym bardzo zobowiązany, gdyby pan zechciał na nie odpowiedzieć. Szerszeń się uśmiechnął. - G...g...głównym moim zajęciem jest t...teraz w...wysłuchać pytań. - I nie odpowiadać na nie? Słyszałem o tym; ale te pytania zadają panu urzędnicy badający pańską sprawę, którym obowiązek nakazuje zużytkować odpowiedzi pana jako dowód. - A w...waszej eminencji? - Ukryta obelga tkwiła raczej w tonie zapytania niż w słowach i kardynał natychmiast ją odczuł; niemniej twarz jego zachowała wyraz niezmąconej łagodności. - Czy pan odpowie czy nie, wszystko pozostanie między mną a panem. Gdybym dotknął pańskich tajemnic politycznych, to oczywiście, że mi pan nie odpowie. W przeciwnym jednak razie spodziewam się, że jakkolwiek jesteśmy całkiem obcy, nie odmówi mi pan odpowiedzi - z osobistej grzeczności dla mnie. - Jestem w...w z...zupełności do usług waszej eminencji. - Powiedział to zlekkim ukłonem i wyrazem twarzy, który mógł każdemu odebrać ochotę domagania się grzeczności. - Przede wszystkim więc obwiniają pana o przemycanie broni do tego okręgu. Do czego broń ta miała służyć? - D...d...do z...zabijania szczurów.. - Jeśli nie zrobisz żadnego głupstwa - odezwał się Decker - masz jeszcze szansę wyjść z tego z życiem. Po drugiej stronie zapadła cisza. Decker słyszał jedynie odgłos deszczu uderzającego w budkę telefoniczną.. - Może być - powiada obojętnie i nagle głośno: - Aaa... tylko ta baba wyszła z podwórza. Ta, która nakryła Lulę Heim. - Aha.... . . - Ty konusowaty - przekonywał szeptem Kargul.. - O żadnym Selerze nic nie wiemy - przerwała Janeczka nieco podejrzliwie. - Nie szkodzi. I dlatego Seler gdzieś nie zdążył. I przez to, że gdzieś nie zdążył, coś się zrobiło złego dla nich. Nie mam pojęcia co, nie mówili tego wyraźnie. Zdaje się, że pan Wolski uczepił się tego Selera jak rzep i załatwił mu na poczekaniu trzy samochody: jego prywatny, służbowy i wezwaną taksówkę. I tym Selerem zdenerwował ich najbardziej. I skąd tyle wie, chcieli go zapytać, chociaż wydawało im się, że się jakoś tego domyślają. Głupio całkiem. Te interesy podsłuchowe nawet im na myśl nie przyszły i o podwórzu przy Olkuskiej słowem się nie odezwali; Raczej uważali, że mu ktoś donosi i mieli różne podejrzenia. Potem, tak jak zgadliśmy, zamierzali go zwyczajnie utopić i dlatego przywieźli nad Wisłę. - O nas mówili?.